KRAJOWE UZUPEŁNIAJĄCE PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE

Podstawa prawna:

a) przepisy krajowe:

– ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.),

wersja ustawy obowiązująca na 2010 r.

zmiany w ustawie obowiązujące od 2011 r.

– rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, z późn. zm.),

wersja rozporządzenia obowiązująca na 2009 r.,

zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2010 r.

zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2011 r.

b) przepisy wspólnotowe:

– rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.1.2009, str. 16, z późn. zm.).

Polska, korzystając z możliwości przewidzianej dla nowych państw członkowskich w prawie wspólnotowym, oprócz Jednolitej Płatności Obszarowej, stosuje również krajowe uzupełniające płatności bezpośrednie (z ang. CNDP - Complementary National Direct Payments).

Zgodnie z art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 płatności wspólnotowe mogą zostać uzupełnione przez państwo członkowskie o nie więcej niż 30% poziomu płatności stosowanych w UE-15 na dzień 30 kwietnia 2004 r. Od 2010 r. łączna wysokość środków finansowych (SAPS + CNDP) przeznaczonych na płatności bezpośrednie w Polsce wynosi 100 % poziomu płatności stosowanych na dzień 30 kwietnia 2004 r. w krajach UE-15. W 2011 r. wysokość środków finansowych wyniesie również 100% (80% SAPS + 20% CNDP). Mimo, że stosowanie wyżej opisanego wsparcia krajowego nie jest obowiązkowe dla państw członkowskich, dotychczas Polska stosuje tę formę pomocy na najwyższym, dopuszczonym Traktatem Akcesyjnym, poziomie.

Krajowe płatności uzupełniające mogą być wypłacane do czasu osiągnięcia (zgodnie z zasadą stopniowego dochodzenia do pełnego poziomu dopłat) poziomu 100% płatności stosowanych w UE-15 na dzień 30 kwietnia 2004 r., a więc w przypadku Polski do końca 2012 roku.

Akredytowaną agencją płatniczą realizującą zadania w zakresie płatności bezpośrednich, w tym w zakresie płatności uzupełniających, jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Płatności uzupełniające przysługują rolnikom, którzy w danym roku spełniają warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożyli wniosek o przyznanie tej płatności.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa realizuje następujące rodzaje płatności uzupełniających: uzupełniającą płatność podstawową (UPO), płatność do chmielu w formie niezwiązanej z produkcją oraz płatność do upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatność zwierzęca).

Oprócz ww. płatności w Polsce stosowane są również krajowe płatności uzupełniające do:

– tytoniu – w formie niezwiązanej z produkcją, oraz

– skrobi ziemniaczanej – zarówno w formie związanej, jak i niezwiązanej produkcją.

Płatności te realizowane są przez Agencję Rynku Rolnego.