Polędwica wędzona z mazurskiej masarni
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-05-06
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. warmińsko-mazurskie

Wygląd:

Polędwica z mizdrą

Kształt:

Kształt na sznurku przypominający walec

Rozmiar:

Długość polędwicy od 17-23 cm

Barwa:

Od barwy jasnobrązowej do brązowej z odcieniem wiśniowym

Konsystencja:

Ścisła, elastyczna

Smak:

Smak polędwicy naturalnej; zapach dymu olchowego, dębowego lub jesionu

Dodatkowe Informacje:

Ze 100 kg mięsa otrzymuje się 90 kg polędwicy. Mięso wieprzowe pochodzi z dostępnych na rynku ras świń. Warunkiem produkcji jest waga: od 90 do 110 kg żywej wagi.

Tradycja:

Po II wojnie światowej i transformacji ustrojowej doszło do upaństwowienia przemysłu, w tym również przemysłu mięsnego. Na terenie Olecka pierwsza tzw. państwowa masarnia funkcjonowała od lat 50. Wędliny peklowano metodą zalewową lub na sucho, w beczkach drewnianych oraz basenach kamionkowych. Do wędzenia używano drewna pochodzącego z drzew liściastych – olszyny, dębu, jesionu. Mięso pochodziło od producentów hodujących żywiec w sposób tradycyjny. Trzoda chlewna karmiona była gotowanymi ziemniakami, otrębami, plewami, zielonką (koniczyna, trawa), kapustą, kukurydzą i brukwią. W produkcji wędlin wykorzystywano metody tradycyjne. W kolejnych latach Centrala Przemysłu Mięsnego zaczęła wprowadzać przepisami wewnętrznymi normy regulujące (ujednolicające) opisy technologiczne na wędliny i wyroby wędliniarskie. Proces technologiczny przywołują Przepisy wewnętrzne nr 21 Centrali Przemysłu Mięsnego (zbiór dokumentacji technologicznej na wędliny i wyroby wędliniarskie) wydane przez Wydawnictwo Przemysłu Lekkiego i Spożywczego w 1964 roku.