Chleb kłobucki mieszany
Chleb kłobucki mieszany
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2010-09-15
  • kategoria Wyroby piekarnicze i cukiernicze
  • województwo woj. śląskie

Wygląd:

Powierzchnia błyszcząca, gładka, skostkowana.

Kształt:

Podłużny.

Rozmiar:

0,8 kg - 1kg.

Barwa:

Skórka od jasnobrązowej do ciemnobrązowej.

Konsystencja:

Miękisz elastyczny, przy lekkim ucisku wraca do stanu pierwotnego.

Smak:

Aromatyczny, właściwy dla świeżego pieczywa.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Chleb to najczcigodniejszy z pokarmów ludzkości, owiany czarem legend, związany z licznymi obrzędami i wierzeniami. Jeszcze sto lat temu w wielu ubogich domach spożywany był tylko w większe święta. W polskiej tradycji kulturowej chleb zawsze symbolizował pożywienie, dostatek i pomyślność. Wygląd i właściwości chleba zmieniały się w ciągu wieków doskonalenia techniki otrzymywania mąki oraz przyrządzania i wypieku ciasta. Najbardziej pierwotną formą chleba są placki z mąki i śruty pieczone w popiele, na rozgrzanych kamieniach, później także na rusztach i blachach. Odrębnym rodzajem chleba były suche placki starożytnych Izraelitów (maca). Jakość i smak chleba istotnie polepszyło dodawanie do ciasta zaczynu lub drożdży z osadów winiarskich. Bochenki chleba z zakwaszonego ciasta były wyrośnięte i zdrowsze. Chleb na zakwasie lub drożdżach spożywany był zarówno w starożytnym Egipcie, jak i w Grecji i w Rzymie. Maria Lemnis i Henryk Vitry w „Iskier przewodniku sztuki kulinarnej” z 1976 r. podają: „(…) Dawni Słowianie podobno nauczyli się wypieku chleba od Gotów. (…) Z wydanego w roku 1611 „Zielnika” Syreniusza dowiadujemy się, iż w ówczesnej Polsce wypiekano następujące gatunki chleba: królewski albo pański z najbielszej pszennej mąki, miejski albo kupiecki z mąki pszennej z niewielkim dodatkiem otrąb, oraz grysowy albo chłopski z ziarna szrotowanego”. Kłobuck to miasto położone w północnej części województwa śląskiego. W XV i XVI wieku rozwijał się tu prężnie przemysł żelazny w oparciu o funkcjonujące w okolicy kopalnie rud żelaza. Wokół zakładów szybko powstawały nowe osady. Pomyślny rozwój średniowiecznego Kłobucka warunkowało również korzystne usytuowanie przy ważnych szlakach komunikacyjnych i handlowych z Krakowa do Wielkopolski i na Śląsk. Rozwijało się tu rzemiosło. W początkach XVII wieku w mieście istniał już cech piekarzy. Jak czytamy w „Dziejach miasta i gminy Kłobuck (do roku 1939)” pod redakcją Feliksa Kiryka z 1998 r.: „Wizytacja diecezji krakowskiej z roku 1602 rejestruje w Kłobucku 6 cechów: krawców, szewców, rzeźników, kowali, sukienników i piekarzy. (…) Działalność produkcyjna niektórych rzemiosł spożywczych, choćby piekarstwa i piwowarstwa, nie byłaby możliwa bez funkcjonowania w mieście i na jego obrzeżach licznych młynów”. Do dziś tereny sąsiadujące z miastem to obszary typowo rolnicze. Ze względu na jakość gleb, uprawia się głównie żyto. Po drugiej wojnie światowej przemiany gospodarcze i szybki rozwój miasta spowodowały konieczność otworzenia w 1945 roku spółdzielczej piekarni. Wówczas po raz pierwszy została wypracowana receptura wypieku chleba. Dokumentem potwierdzającym nazwę i tradycyjną jakość jest też „Protokół kontroli wypieku z 1984 r.”. Wynika z niego, że chleb kłobucki mieszany wypiekany jest z mąki żytniej i pszennej w równych proporcjach. Do posypywania chleba może być zastosowany mak, a do oprószania koszyczków używane są otręby. Mąka do wypieku pochodzi z własnych lokalnych gospodarczych młynów, ze zbóż uprawianych przez okolicznych rolników. Chleb kłobucki wypiekany jest w piecach ceramicznych opalanych węglem, a formowany jest wyłącznie ręcznie. Technologia oparta jest na recepturze bez udziału środków wspomagających, czyli na naturalnych kwasach. Chleb kłobucki jest jednym z najważniejszych produktów lokalnych i cieszy się doskonałą opinią. W jednej z lokalnych gazet znajdujemy opinię na temat pieczywa: „(…) kupuję „chleb kłobucki” ponieważ jest smaczny, pozostaje długo świeży, co jest jego wielką zaletą, dobrze się kroi, no i nie kruszy się jak inne pieczywa”. Produkt ten jest znany i rozpoznawalny w powiatach: kłobuckim i częstochowskim województwa śląskiego.