Wątrobianka (Léberka)
Wątrobianka (Léberka)
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2009-12-21
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Léberka w osłonce naturalnej - jelita wieprzowe proste lub krzyżówkowe. Osłonki na końcach zawiązane przędzą. Na przekroju kremowe plastry owalne lub okrągłe.

Kształt:

Kształt okrągły lub prosty, niekiedy falbankowy. Na przekroju plastry owalne lub okrągłe.

Rozmiar:

Zwinięte w kółko jelito, którego średnica wynosi ok. 10-13 cm lub baton o długości 28 cm.

Barwa:

Barwa zewnętrzna beżowo-brązowa (miodowa), na przekroju jasnobeżowa z widocznymi listkami majeranku.

Konsystencja:

Miękka masa.

Smak:

Smak delikatny, charakterystyczny dla wątrobianki z wyczuwalnym smakiem wątroby, majeranku i cebuli.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Świniobicie na Kaszubach odbywało się zwykle dwa razy do roku - na Boże Narodzenie i Wielkanoc. Znaczną część mięsa, zwłaszcza ze świniobicia jesiennego, przerabiano na kiełbasy, natomiast najlepsze porcje konserwowano w soli lub wędzono, aby wydłużyć okres ich przechowania. Mięso przeznaczone na kiełbasy i inne wyroby siekano dużym nożem lub tasakiem na drewnianych deseczkach. Masę do jelit napychano za pomocą rogów bydlęcych, wewnątrz pustych, które były na obu końcach równo ucięte, a w środku starannie wyskrobane. Bardzo często po świniobiciu przygotowywana była wątrobianka, która na Kaszubach nosi nazwę „léberka” (od niemieckiego słowa Leber – wątroba). Przepis na léberkę zamieściła W. Niemiec w książce pt: „Tradycyjna Kuchnia Kaszubska”: „Do przygotowania tego wyrobu potrzebujemy kilka wątróbek, kilka serc i ozorów wieprzowych oraz spory kawałek sadła. Wszystko drobniutko krojono i gotowano do miękkości. Następnie trzykrotnie mielono. Garść drobno pokrojonej słoniny parzono wrzątkiem i dodawano do masy podrobowej. Zmieloną masę doprawiono gałką, majerankiem, pieprzem i solą. Doskonale wymieszaną masę napełniano dość luźno grube jelita, wiązano końce i gotowano we wrzątku na wolnym ogniu około godziny. Wyrób ten również pasteryzowano w słoikach. Studzono léberkã w wywarze, wyjmowano i wkładano między dwie deski”. Léberką smarowano chleb, najczęściej podawany na „podobiadek” (drugie śniadanie) podczas prac polowych.