Sok z kwiatu czarnego bzu
Sok z kwiatu czarnego bzu
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-02-19
  • kategoria Napoje
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Płyn barwy słomkowej w butelce lub słoiku

Kształt:

Rozmiar:

Zależnie od potrzeb

Barwa:

Słomkowy

Konsystencja:

Płyn

Smak:

Specyficzny zapach i aromat bzu czarnego

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Rośliny od zawsze towarzyszyły człowiekowi jako źródło pożywienia, odgrywały też istotną rolę w walce z chorobami i w zachowaniu zdrowia. Zbierane podczas lata zioła były nieodłącznym składnikiem każdej domowej apteczki. Sporządzano z nich soki, odwary oraz nalewki (Zioła w polskim domu, 1988). Dziki bez czarny zaliczany jest do najstarszych roślin leczniczych, a jego owoce i kwiaty były doceniane w lecznictwie przez naszych przodków od niepamiętnych czasów. Bez czarny występuje powszechnie na terenie Kociewia, rośnie dziko na skraju lasów, przy domach i zagrodach. Od dawna wykorzystywano go na tym terenie w domowym przetwórstwie do przyrządzania soków, konfitur, powideł, nalewek, wina (W kuchni i przy stole, Ksiónżka o jeściu na Kociewiu, 2002). Południowo-zachodnia część Kociewia, leżąca na skraju borów Tucholskich, jest krainą silnie zalesioną, gleby są mało urodzajne, przeważnie piaszczyste, mało przydatne dla rolnictwa. Główne surowce do sporządzania soku z kwiatu czarnego bzu pochodzą z Kociewia. Rosną tu dziko krzewy czarnego bzu, który jest rośliną bardzo popularną, występującą na miedzach śródpolnych, w okolicy domostw i gospodarstw, a zbiór kwiatów odbywa się w lipcu w miejscowości Osówek. Kwiatostany bzu czarnego są bogate w witaminę C, a sok przygotowywany jest właśnie z dojrzałych kwiatostanów. Drugim ważnym składnikiem jest miód pochodzący z kociewskiej pasieki, który nadaje napojowi właściwości leczniczych. Sok z kwiatu czarnego bzu wykorzystywano głównie jako napój orzeźwiający dla żniwiarzy. Stosowany był również przy przeziębieniach jako środek napotny. Posiada dodatkowo właściwości przeciwzapalne. Sok z kwiatu czarnego bzu sprawdzał się także jako powszechny napój codzienny oraz jako składnik nalewek. Receptura soku pochodzi z rodzinnych przekazów i znajduje się w książce Kuchnia polska z 1959 roku. Przepis sporządzania soku ze świeżych kwiatów bzu czarnego zamieszczony jest także w obszernej publikacji D. Tuszyńskiej i T. Stark Zioła w polskim domu (1988) poświęconej polskim tradycjom zielarskim. Ks. Kneipp, którego kuracje popularne były w okresie międzywojennym, zalecał bez czarny do stosowania na wiele dolegliwości. Kwiaty i owoce tego krzewu podawano jako środek napotny przy przeziębieniach i grypie. Jako czynnik wzmacniający kurację dodawano miód, którego nie brakowało w przydomowych pomorskich pasiekach. Metody te stosowane są do dzisiaj w wielu domach pomorskich.