Nebrowianka – nalewka śliwkowa
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-12-01
  • kategoria Napoje
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Słomkowa ciecz

Kształt:

Rozmiar:

Barwa:

Barwa słomkowa

Konsystencja:

Płynna

Smak:

Charakterystyczny dla śliwki węgierki staropolskiej

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Na obszarze Doliny Dolnej Wisły intensywny rozwój sadownictwa nastąpił w drugiej połowie XIX wieku. W wielu gospodarstwach zakładano sady, które usytuowane były z reguły na skarpach lub na dnie doliny. Owoce śliw, jabłoni, grusz, wiśni wykorzystywano na własne potrzeby, a nadwyżkę sprzedawano w miastach. Lokalny ekotyp śliw węgierek charakteryzuje się odpornością na niekorzystne czynniki klimatyczne, szkodniki oraz łatwością oddzielenia pestek od miąższu. W. Łęga w swej pracy „Okolice Świecia – materiały etnograficzne” (1960) opisuje przetwórstwo owoców w regionie. Znajdujemy tu informacje o ich suszeniu w specjalnych suszarniach, wyrabianiu marmolady z jabłek i śliwek, robieniu kompotów owocowych. Potwierdzenie wieloletniej tradycji przetwórstwa śliwek odnajdujemy w Muzeum Etnograficznym w Gdańsku. W jego zbiorach znajdują się pochodzące z terenu Powiśla gliniane sita służące do oddzielania pestek od masy owocowej podczas smażenia powideł. Owe misy – cedzidła wytwarzane były przez garncarzy już w XIX/XX wieku. W. Łęga wspomina w swoich utworach o umiejętnościach pomorskiej społeczności w wyrobie win owocowych oraz produkcji spirytusu z ziemniaków lub żyta, zarówno w gospodarstwach, jak i w gorzelniach istniejących w każdym prawie majątku okolicy Świecia. W kulturze tego regionu tradycyjnie jest podawanie rozmaitych win, nalewek i wódek w czasie uroczystości rodzinnych i spotkań w wiejskich karczmach. W książce „W kuchni i przy stole. Ksiónżka o jeściu na Kociewiu” (red. R. Landowski) znajdujemy szeroki asortyment informacji o przeróżnych nalewkach, których receptury „skrywano w tajemnicy, przekazując rodzinne umiejętności z pokolenia na pokolenie”. Domowe trunki dzielono na ziołowe i owocowe. Te pierwsze przeważnie były wytrawne i łagodziły różne dolegliwości, te drugie zaś na ogół były słodkie i „zadowalały podniebienie”. Nalewka „Nebrowianka” pochodzi z Nebrowa Wielkiego, z krainy Dolnej Wisły, gdzie szczególny mikroklimat pozwolił na ukształtowanie się specyficznych cech śliwek węgierek. Nalewka jest od lat podawana na przyjęciach rodzinnych i spotkaniach towarzyskich w wielu nebrowskich domach. Przygotowywana jest według receptur rodzinnych, a tradycja jej wytwarzania jest wciąż kultywowana.