Kiełbasa biała surowa
Kiełbasa biała surowa
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2009-04-06
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Kiełbasa w osłonkach naturalnych (jelito wieprzowe), nieodkręcana pozostawiona w zwojach, związana w końcach.

Kształt:

Kształt jelita wieprzowego cienkiego o długości około 14-16 cm. Na przekroju widoczne cząstki rozdrobnionego mięsa o średnicy 5 mm oraz 8 mm, połączone masą wiążącą, równomiernie rozmieszczone.

Rozmiar:

Jelito wieprzowe cienkie o średnicy 24-26 mm lub szersze i długości około 14-16 cm.

Barwa:

Barwa powierzchni to barwa naturalnego jelita z prześwitującymi składnikami farszu. Barwa na przekroju to barwa właściwa dla użytych surowców. Barwa mięsa lekko różowa, tłuszczu biała, a po sparzeniu mięso staje się szare.

Konsystencja:

Konsystencja w kiełbasie surowej luźna, po sparzeniu dość ścisła, lekko krucha, soczysta.

Smak:

Smak i zapach charakterystyczny dla kiełbasy z mięsa wieprzowego i wołowego solonego, niewędzonej. Po sparzeniu soczysta z wyczuwalnym czosnkiem, majerankiem, pieprzem białym, pieprzem czarnym.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Kiełbasa biała surowa sporządzana jest z wyselekcjonowanego mięsa oraz naturalnych przypraw, specjalnie z myślą o tych, którzy poszukują tradycyjnych polskich smaków rodem z kaszubskiej kuchni. Kiełbasa biała surowa powstaje z mięsa wołowego i wieprzowego połączonego z naturalnymi przyprawami, takimi jak: czosnek, majeranek, czarny i biały pieprz oraz sól spożywcza. Od wielu lat nie zmieniła się metoda produkcji kiełbasy białej, zaczęto jedynie używać nowoczesnych maszyn, dzięki którym proces przygotowania kiełbasy stał się prostszy. W procesie produkcyjnym kiełbasy białej najpierw rozdrabnia się mięso wieprzowe i wołowe. Następny etap to kutrowanie mięsa z dodatkiem lodu, czosnku, pieprzu białego i czarnego aż do uzyskania jednorodnej, dobrze związanej masy o temperaturze nie wyższej niż 15 stopni Celsjusza. Następnie rozdrobnione surowce z dodatkiem majeranku miesza się próżniowo do osiągnięcia równomiernego rozłożenia składników i otrzymania jednolitej masy o odpowiedniej konsystencji i kleistości. Dwa ostatnie etapy produkcji kiełbasy to napełnianie i nadziewanie jelit wieprzowych wymieszaną masą i chłodzenie do odpowiedniej temperatury. Po sparzeniu, kiełbasa biała jest soczysta z wyczuwalnym posmakiem przypraw użytych do jej produkcji. W wyniku tych procesów powstaje smaczna i aromatyczna kiełbasa biała. Dawniej kiełbasę białą w pomorskich gospodarstwach wyrabiano przeważnie z okazji różnych świąt np. Bożego Narodzenia, a zwłaszcza podczas Świąt Wielkiej Nocy. W bogatym chłopskim domu podawano ją obowiązkowo na wielkanocne śniadanie. Jadano ją na gorąco lub po ostudzeniu na zimno. W pomorskich wydawnictwach (W. D. Tempski „Pomerania”, R. Kukier „Kaszubi Bytowscy”, T. Przała „Kultura Ludowa Pomorza Gdańskiego”) przedstawiających kaszubskie obyczaje znajdujemy wiele opisów kulinarnych, wśród których bardzo często wspomina się białą kiełbasę. W jednej z takich publikacji znajdujemy informację, że wielkanocne śniadanie dawniej połączone było z obiadem, a „na stole znajdą się zapewne smaczne różności. Zacząć można od żuru na białej kiełbasie lub od zupy chrzanowej z jajkiem i białą kiełbasą”. W opowieści Wacława Kempskiego „Kaszëbë – po leśny horyzont” wśród wspomnień autora są i te o wielkanocnym stole, na którym pojawia się „szynka i biała kiełbasa własnego wyrobu”.