Buraczki pruskie „Preussische Rote Beete”
Buraczki pruskie  „Preussische Rote Beete”
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2006-03-15
  • kategoria Gotowe dania i potrawy
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Buraki ćwikłowe odmiany „Burak opolski” lub „Czerwona kula”, pokrojone w plastry, w zalewie octowej

Kształt:

Buraki po ugotowaniu krojone są w owalne plastry

Rozmiar:

Średnica owalu 2-5 cm, grubość 1 cm

Barwa:

Typowy dla buraków gotowanych, silnie amarantowy

Konsystencja:

Potrawa jędrna, krucha, gładka, łatwa w krojeniu i łamaniu, wilgotna

Smak:

Smak pikantny słodko-kwaśny, zapach bardzo przyjemny, aromatyczny z wyczuwalną nutą kminku

Dodatkowe Informacje:

Można podawać do mięs i wędlin; potrawa zdrowa i niedroga, nie wywołuje alergii

Tradycja:

Produkt pochodzi z terenu byłych Zachodnich Prus (okolice Sztumu). Sztum to miasto w powiecie malborskim w województwie pomorskim na Pojezierzu Iławskim. We wczesnym Średniowieczu był to gród Pruski. Najstarsza wzmianka na temat tej miejscowości pochodzi z 1234 roku: Stumo circa Postelin (Sztum w okolicy Postolina). Miasto w XIII wieku założyli Krzyżacy w miejscu dawnego grodu Prusów. Sztum otrzymał prawa miejskie w 1416 roku, w latach 1466-1722 znalazł się w inkorporowanych do Rzeczpospolitej Prusach Królewskich. W 1635 roku w Sztumskiej Wsi podpisano rozejm między Polską i Szwecją. Od 1870 roku Sztum znalazł się w granicach Niemiec. Do 1945 roku Sztum nosił nazwę Stuhm. Gmina Sztum charakteryzuje się szczególnymi walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi. W środkowej części gminy znajdują się jeziora licznie zamieszkiwane przez ptactwo wodne. Jeziora te charakteryzują się swoistym mikroklimatem. Miasto otaczają lasy pełne zwierzyny łownej i runa leśnego. Prusowie byli przede wszystkim rolnikami. Poza zbożami uprawiali groch, bobik, brukiew i buraki. Receptura przyrządzania buraczków pruskich opiera się na produktach łatwo dostępnych na tych terenach (kminek uprawiano w ogrodach). Buraczki pruskie były szeroko znane i powszechnie podawane na stołach. Przygotowywane były i są obecnie z dodatkiem podstawowej zalewy słodko-kwaśnej, wykorzystywanej do wielu innych przetworów. Wyróżnikiem jest dość zaskakujące połączenie kminku i buraków. Przedstawiony przepis funkcjonował w rodzinie i był on na tyle powszechny, że zachowały się zapisy w zeszytach, pochodzących z lat 60. i 80. Buraczki pruskie „Preussische Rote Beete” doprawiane kminkiem były znane wśród osób, które zamieszkiwały ziemie sztumskie przed II wojną światową. Obecnie zgodnie z tradycją buraczki pruskie przygotowywane są jesienią i pasteryzowane w słoikach.