Chwałowskie żeberka wędzone w wekach
Chwałowskie żeberka wędzone w wekach
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2013-06-12
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. podkarpackie

Wygląd:

Podłużne kawałki żeberek pokrytych grubą warstwą mięsa umieszczone w słoju.

Kształt:

W zależności od naczynia, kawałki mięsa w kształcie nieregularnych brył.

Rozmiar:

W zależności od naczynia ok. 1 litr.

Barwa:

Na powierzchni zewnętrznej oraz przekroju mięso w kolorze różowym, biały tłuszcz oraz przezroczysta galaretka.

Konsystencja:

Wilgotna, mięso miękkie.

Smak:

Wędzonego mięsa z wyczuwalnymi przyprawami takimi jak liść laurowy, ziele angielskie, majeranek, jałowiec, imbir, czosnek, sól oraz pieprz.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Na terenie Chwałowic oraz w jej okolicach ciężki przemysł był mało rozwinięty, dzięki czemu bardzo szybko rozwinęła się hodowla trzody chlewnej. Tradycja przygotowywania i konserwacji mięsa wieprzowego z okolic Chwałowic sięga lat 60-tych ubiegłego stulecia, kiedy to zaczęto masowo produkować na potrzeby gospodarstw domowych szklane słoje z systemem Wecka. „Utrwalanie produktów spożywczych, m.in. różnych potraw mięsnych, w słojach typu Wecka, tzw. wekach, należy do najbardziej racjonalnych sposobów konserwowania. Umożliwia ono przechowywanie produktów na dłuższy czas, co ma specjalne znaczenie podczas wzmożonych prac w polu, w ogrodzie, gdy brak jest czasu na codzienne przygotowywanie gotowanych posiłków. Konserwy z weków są to potrawy całkowicie gotowe do spożycia – nie wymagające żadnej obróbki, oprócz ewentualnego podgrzania i przyprawienia do smaku” (T. Kłossowski, Domowe wyroby mięsne, 1968). Mieszkańcy Chwałowic wykorzystując wysokogatunkowe mięso wieprzowe oraz dostępność technologii zaczęli przygotowywać chwałowskie żeberka wędzone w wekach. Pierwszym etapem było marynowanie mięsa z dodatkiem przypraw takich jak liść bobkowy, ziele angielskie, czosnek, majeranek, sól i pieprz. Następnie mięso wędzono dymem z drewna drzew liściastych, co nadawało mu niepowtarzalny smak, aromat oraz barwę. Ostatnim etapem było wekowanie i zapiekanie, tzn. podwędzone mięso wkładane było w szklane słoje i zapiekane w piecu chlebowym. Tak przygotowane mięso można było: „jeść normalnie z chlebem, oraz włożyć do zupy i sosu, co poprawia smak” (Wywiad etnograficzny przeprowadzony z mieszkańcami Chwałowic).