Pularda mazowiecka
Pularda mazowiecka
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2011-05-16
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. mazowieckie

Wygląd:

Charakterystyczny dla tuszki osobników kastrowanych, typowy dla rasy lub kombinacji mieszańców z pierwszego pokolenia.

Kształt:

Charakterystyczny dla ptaków poddanych zabiegowi kastracji. Szyja masywna, z wyraźną tkanką tłuszczową, nieco wygięta w tył. Tułów osadzony głęboko pomiędzy kończynami, szeroki, lekko wysklepiony, pierś dobrze rozwinięta i umięśniona, udziec zaokrąglony, dobrze umięśniony, wyraźnie oddzielony od tułowia. Pod skórą na piersi, udach i grzbiecie wyraźna warstwa tkanki tłuszczowej, partie mięśniowe przerośnięte marmurkowato tkanką tłuszczową.

Rozmiar:

Od 1500 do 3000 g.

Barwa:

Kolor skóry jasno-żółty lub żółty o różnych odcieniach, starsze osobniki ciemniejsze odcienie. Na przekroju różowo-żółty lub jasno-brązowo-żółty.

Konsystencja:

Konsystencja stała. Mięso soczyste i delikatne, w dotyku miękkie i lekko elastyczne.

Smak:

Smak charakterystyczny dla mięsa uzyskiwanego z drobiu swobodnie poruszającego się na wybiegu.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Pularda to młoda kura tuczona w celu uzyskania delikatnego i kruchego mięsa. „Pulardą nazywa się kura kapłoniona, którey się iaiecznik wybiera, aby stała się niepłodną, a tym samym tłuścieyszą. Bez wątpienia mięso iey zdrowe, smacznieysze, strawnieysze, i posilnieysze iest, iak od całej kury. Rzecz cała czyni się iak u kapłona” (K. Kluk, „Zwierząt domowych i dzikich, (…) początki i gospodarstwo”, Tom II O ptastwie, Warszawa 1779). Tradycja kapłonienia kurcząt dawniej była bardzo popularna wśród hodowców drobiu, jednak współcześnie prawie zanikła. Kapłonowania dokonywali sami hodowcy, jeśli przeszli wcześniej specjalny kurs lub przyuczeni do tego fachowcy wędrujący od zagrody do zagrody. Do pierwszej połowy dwudziestego wieku powszechnie hodowano pulardy we wsiach, po dworach i siedzibach ziemskich. Potrawy z pulardy podobnie jak z kapłona spożywano przy okazji różnych uroczystości: „A potem potrawka z kurą, Do smacznego wabi kęska; Ależ nie z starą i twardą, Kiedyż z kurą – to z pulardą. Potem kapłon tłusty, gładki, Do ogórka lub sałatki” (I. Chodźko, „Obrazy litewskie”, Tom drugi, Wilno 1843). W Radziwiłłowie Mazowieckim kontynuowana jest tradycja kapłonienia kurcząt (kurek) rasy zielononóżki kuropatwianej. Od wielu lat pulardy stały są w Radziwiłłowie przedmiotem hodowli i obrotu i cieszą się dużym uznaniem konsumentów. Nawiązanie do dawnej tradycji kulinarnej Mazowsza, miejscowe pasze, warunki przyrodnicze Puszczy Bolimowskiej oraz doświadczenie czynią pulardę przedmiotem stale rosnącego popytu.