Konfitura wiśniowa zakroczymska
Konfitura wiśniowa zakroczymska
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2009-03-31
  • kategoria Warzywa i owoce
  • województwo woj. mazowieckie

Wygląd:

Wiśnie bez pestek w syropie o gęstej konsystencji.

Kształt:

Zależy od wielkości naczynia.

Rozmiar:

Barwa:

Kolor naturalny – wiśniowy.

Konsystencja:

Konsystencja wiśni sztywna, syrop lepki.

Smak:

Smak słodki. Zapach intensywny – wiśniowy.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Od dawnych czasów drzewa owocowe, w tym wiśnie, rosły w przydomowych chłopskich sadach, na granicach podwórek i pól między sąsiadami. Wysadzanie drzew wiśniowych w pobliżu domostw ułatwiało znacznie zbiory. Każda z gospodyń starała się pozyskać jak najwięcej owoców wiśni, z których robiła kompoty, dżemy, nalewki i konfitury. Wyrobem konfitur z wiśni na początku trudniły się klasztory, a gdy cukier buraczany bardziej się rozpowszechnił, konfitury robiono również na dworach. Z uwagi na fakt, że dawniej nie było chłodni ani lodówek do przechowywania przetworów, używano duże ilości cukru, który nadawał trwałość konfiturom. W okresie zbiorów przetwarzanie wiśni na konfiturę było typowym sposobem zabezpieczania owoców przed zepsuciem. Tradycyjne konfitury z wiśni w gęstym soku są produkowane bez dodatku substancji żelujących, pektyn itp. Konfitura wiśniowa zakroczymska znana jest od co najmniej późnych lat trzydziestych XX wieku. Prawdopodobnie do rozpowszechnienia tego produktu przyczyniło się Koło Gospodyń Wiejskich działające w Zakroczymiu od lat czterdziestych poprzez organizacje kursów gotowania i pieczenia. Przygotowując dawniej owoce wiśni do przerobu, usuwało się z nich pestki za pomocą szpilki do włosów, zaś obecnie „przyrząd” ten został zastąpiony przez drylownice ręczne bądź mechaniczne. Konfiturę wiśniową robi się wedle starej receptury z drylowanych wiśni zasypywanych cukrem w proporcji 1 do 1. Metoda przygotowywania konfitury jest rozbita na kilka wyraźnie określonych etapów. W pierwszej fazie produkcji konfitur należy drylowane wiśnie zasypać cukrem i przechowywać je przez okres co najmniej 24 godzin w chłodnym miejscu, na przykład w spiżarni lub piwnicy. Następnie odlewa się połowę soku i parokrotne podgrzewa się wiśnie wraz z pozostałym sokiem na małym ogniu, powoli doprowadzając do zagotowania. Należy unikać wrzenia, zwłaszcza w początkowej fazie gotowania. Ostatnim etapem jest wekowanie konfitur w słoikach i umieszczanie ich w spiżarni albo w piwnicy. Produkt winien „odstać” około 3 tygodni, aby nabrał lepszego smaku. Konfitura wiśniowa stanowi doskonały dodatek do chleba, ciasta, naleśników, budyniu, pączków i lodów.