Kogutki z Radziwiłłowa
Kogutki z Radziwiłłowa
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2009-12-21
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. mazowieckie

Wygląd:

Charakterystyczny dla tuszki kury zielononóżki kuropatwianej, kolor biały lub jasnożółty na zewnątrz, różowy do ciemnoróżowego wewnątrz.

Kształt:

Rozmiar:

Charakterystyczny dla tuszki kury, od 1500- – 1800 g.

Barwa:

Skóra biała, u starszych sztuk lekko żółtawa, mięso od jasno-różowego do ciemno-różowego.

Konsystencja:

Stała, mięso robi wrażenie zbitego.

Smak:

Smak i zapach charakterystyczny dla mięsa drobiowego.

Dodatkowe Informacje:

Tuszki kur zielononóżek charakteryzują się najmniejszym otłuszczeniem tuszki oraz najniższą zawartością tłuszczu surowego w mięśniach piersiowych i mięśniach nóg w porównaniu do innych ras kur.

Tradycja:

W środkowej Polsce w XIX wieku utrzymywano dużo inwentarza żywego „kur, gęsi, kaczek, indyków (…) hodowane zwierzęta i drób zaspokajały w całości niskie wymagania konsumpcyjne” (T. Sobczak „Konsumpcja żywnościowa chłopska w królestwie Polskim w 2 połowie XIX i w początkach XX w.”, Warszawa 1986). „Drobiu chowano dość dużo; spożywano zwłaszcza kury (…) W wypadkach (…) choroby, ewentualnie w pierwszym etapie rekonwalescencji przygotowywano specjalną dietę. Podstawą był rosół i mięso z kurczaka lub kury” (B. Baranowski ”Życie codzienne wsi między Wartą a Pilicą w XIX w.”, Warszawa 1969). „Jadło weselne było (…) obfite, dość urozmaicone. W XIX w. podawano na stół mięso wołowe, drób, flaki,” (J. P. Dekowski „Z badań nad pożywieniem ludu łęczyckiego” w Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi. Seria Etnograficzna Nr 8, Łódź 1964). Wśród kur hodowanych w Polsce przeważał typ zbliżony do kur wybrzeży morza Śródziemnego. W początkach XX wieku „doceniając wartość wspomnianych kur, polscy hodowcy wyprodukowali na tem podłożu rasy krajowe, do których w pierwszym rzędzie należą zielononóżki polskie (…) Zielononóżki są rasą miejscową polską” (M. Trybulski „Kury, pochodzenie, rasy, hodowla”, Warszawa 1925). W okresie między wojennym w Radziwiłłowie zielononóżki były hodowane powszechnie. Jak wspomina mieszkanka Radziwiłłowa w „gospodarstwie moich rodziców, a później i w moim własnym przeważały kury zielononóżki”. Kura zielononóżka kuropatwiana rodzima rasa kur polskich jest przystosowana do chowu w warunkach naturalnych. Nie nadaje się do chowu w zamkniętych pomieszczeniach. Tuszki kur zielononóżek jak wykazały badania charakteryzują się „najmniejszym otłuszczeniem tuszki oraz najniższą zawartością tłuszczu surowego (…) w porównaniu do innych ras kur” („Zielononóżka kuropatwiana rodzima rasa kur w gospodarstwach wiejskich”, Wrocław 2003). Od kilku lat kury te są hodowane w gospodarstwie rolnym w Radziwiłłowie znajdującym się na terenach Mazowsza objętych ochroną ekologiczną, wolnych od zanieczyszczeń. Mają zapewnioną swobodę ruchu w zagrodach wyposażonych w wybiegi i pastwiska obsiewane mieszanką roślin motylkowych takich jak koniczyna, lucerna, łubin, wyka, krwawnik. Na terenie pastwiska na jednego dorosłego ptaka przypada od 10 do 20 m2. W obrębie pastwiska kury mogą się swobodnie poruszać wybierając najlepsze dla siebie pożywienie. Korzystając z ruchu na świeżym powietrzu, wytwarzają się im odpowiednie mięśnie, w związku z czym mięso charakteryzuje się niezwykłymi walorami smakowymi. Kury karmione są wyłącznie naturalnymi paszami: otrębami pszennymi, ziarnami, ziemniakami, burakami, zielonkami itp. Tradycja dietetyczna przypisuje szczególne walory mięsu z kur zielononóżek kuropatwianych. Poglądy te traktowane były jako racjonalne przez intendenturę pałacu Radziwiłłów w Nieborowie. Są tak samo traktowane przez współczesnych klientów odwiedzających Radziwiłłów.