Szynka nadwieprzańska
Szynka nadwieprzańska
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-02-18
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

Układ mięśni i tłuszczu zgodny z budową anatomiczną szynki. Dopuszczalne przesunięcia wynikające z formowania wędliny. Dopuszcza się: pasma tłuszczu śródmięśniowego grubości do 15 mm i warstwy tłuszczu zewnętrznego grubości do 20 mm, pasemka masy wiążącej grubości do 3 mm oraz otwory powietrzne wielkości do 3 mm.

Kształt:

Wędzonka w kształcie nieforemnego walca lub okrągła, obciągnięta siatką kurczliwą lub sznurowana.

Rozmiar:

Wymiary szynki: długość ok. 30 cm, średnica przekroju ok. 20 cm.

Barwa:

Barwa powierzchni mięsa jasnobrązowa do brązowej z odcieniem wiśniowym, tłuszczu – kremowa do jasnobrązowej. Barwa na przekroju – różowa do ciemnoróżowej z odcieniem czerwonym; dopuszczalny odcień różowy; dopuszczalne naturalne przetłuszczenie śródmięśniowe; okrywa zewnętrzna tłuszczu około 1 cm; układ tłuszczu i mięśni zgodny z budową anatomiczną szynki i łopatki; dopuszczalne przesunięcie mięśni powstałe w wyniku formowania szynki i obciągania siatką kurczliwą.

Konsystencja:

Konsystencja zewnętrzna dość ścisła. Związanie dobre. Plasterki grubości 3 mm nie mogą się rozpadać.

Smak:

Smak i zapach charakterystyczny dla szynki peklowanej, gotowanej, wędzonej. Zapach wędzenia lekko wyczuwalny. Smak łagodny z wyczuciem soli. Produkt soczysty, kruchy, ale nie nadmiernie wilgotny.

Dodatkowe Informacje:

Wędzonka otrzymana z całej lub części szynki lub łopatki wieprzowej bez kości i skóry, peklowanej; wędzona, gotowana, półtrwała.

Tradycja:

Początki Baranowa sięgają 1544 roku. Baranów jest położony na nizinie południowopodlaskiej nad rzeką Wieprz. Mieszkańcy Baranowa zajmowali się głównie: rzemiosłem, handlem i rolnictwem. Największą grupę stanowili rolnicy, którzy zajmowali się uprawą roli oraz chowem zwierząt domowych. W Baranowie odbywały się liczne targi i jarmarki, które powodowały rozkwit gospodarczy, również innych pobliskich miast. Baranów pełnił rolę ośrodka rzemieślniczo-handlowego dóbr baranowskich. W 1870 roku, kiedy Baranów przekształcono w osadę miejską, zaczął on odgrywać rolę lokalnego ośrodka rzemieślniczo-handlowego obsługującego okoliczne wsie. Na terenie Baranowa powstała gminna spółdzielnia zrzeszająca szynkarzy i rzeźników. Jej powstanie spowodowało rozwój produkcji tradycyjnych wędlin. Jedną z nich nazwano szynką nadwieprzańską. Nazwa wędliny wywodzi się od nazwy restauracji Nadwieprzanka w Baranowie. Gmina posiada doskonałe warunki do produkcji zdrowej żywności, bowiem nie ma możliwości na rozwój tzw. wielkiego przemysłu. Gmina ma charakter rolniczy, ze względu na ukształtowanie terenu, dominują tu małoobszarowe gospodarstwa rolne. Łagodny klimat sprzyja uprawie roślin i hodowli zwierząt. Ekologiczne uwarunkowania gminy pozwalają na kontynuację produkcji tradycyjnych wyrobów, jakim jest m.in. szynka nadwieprzańska. Mimo upływu lat tradycyjne receptury i sposób wytwarzania są nadal przekazywane i stosowane w tej miejscowości. Między produktami wytwarzanymi tradycyjnym sposobem przez różnych masarzy występują różnice smakowe. Masarz, który jest spadkobiercą tradycji, nadaje im lepszy smak niż masarz, który nie ma przodków w tym zawodzie. Nadmienić tu trzeba, iż kierownikiem masarni jest osoba, której ojciec, dziadek i pradziadek również wytwarzał szynkę nadwieprzańską.