Nadwieprzański miód wielokwiatowy
Nadwieprzański miód wielokwiatowy
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-03-27
  • kategoria Miody
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

Świeży, dojrzały miód jest lepką cieczą. Jest to substancja silnie higroskopijna. W powietrzu suchym traci wodę, natomiast w wilgotnym chłonie wilgoć całą powierzchnią. Z upływem czasu miód płynny (patoka) przechodzi w stały stan skupienia zwany krupcem. Proces ten zwany jest naturalną krystalizacją miodu. Długość okresu krystalizacji zależy od rodzaju nektaru związanego z gatunkami roślin miododajnych.

Kształt:

Kształt miodu jest uzależniony od kształtu opakowania detalicznego i może znajdować się w nim w dwóch postaciach – patoki lub krupca.

Rozmiar:

Słoiki o pojemności 250, 450, 900 ml, a także inne ozdobne na życzenie klientów.

Barwa:

Miód wielokwiatowy powstały z nektaru różnych gatunków roślin, w większości wypadków jest jasny. Nieliczne jego rodzaje mogą mieć zabarwienie w odcieniu od ciemnożółtego do brązowego, a w przypadku dodania spadzi, nawet ciemnobrązowego.

Konsystencja:

Miód płynny jest przeźroczysty. Miód skrystalizowany (krupiec) może mieć konsystencję drobnoziarnistą, mazistą, średnioziarnistą, galaretowatą, krupowatą aż do drobnoziarnistej.

Smak:

Miód wielokwiatowy może mieć smak słodki, bardzo słodki, a nawet ostry. Miód o barwie jaśniejszej jest łagodniejszy. Ciemne mogą być bardziej ostre, „drapiące”. Miód wielokwiatowy z reguły charakteryzuje się silnym, intensywnym aromatem, powstałym z olejków eterycznych pochodzących z wielu gatunków roślin entomofilnych.

Dodatkowe Informacje:

Ze składu miodu wynikają jego cenne właściwości, m.in. duże wartości odżywcze, działanie przeciwbakteryjne, detoksykujące, a także pozytywny wpływ na metabolizm komórkowy i układowy. Ze względu na te właściwości zaliczany jest do środków farmaceutycznych przydatnych w leczeniu wielu schorzeń organizmu ludzkiego. Miód wielokwiatowy z okolic nadwieprzańskich nie zawiera żadnych zanieczyszczeń chemicznych. Ma bogaty i niepowtarzalny smak oraz aromat, gdyż w jego składzie znajduje się nektar zebrany przez pszczoły z wielu specyficznych roślin tego regionu. Powstaje z charakterystycznych roślin, w dogodnym klimacie i na podłożu geologicznym w regionie czystym ekologicznie. Ma silny aromat spowodowany występowaniem w nektarze wielu olejków eterycznych. Powstaje w tradycyjnych drewnianych ulach.

Tradycja:

Najstarsza informacja o miodzie pochodzi z czasów okresu kamiennego. Malowidła na ścianach pieczary Arana w Hiszpanii, pochodzące z tej epoki przedstawiają m.in. człowieka wspinającego się do gniazda dzikich pszczół, najwyraźniej w celu zdobycia miodu. Wielokrotnie o miodzie wspomina Biblia. Chrystus w Emaus częstowany był gotowaną rybą i plastrami miodu. W Polsce miód znany jest od czasów prehistorycznych. Glogier wspomina o notatce w biografii św. Ottona z XII w. zawierającej informacje o Lechitach pomorskich, iż: nie dbali o wino, mając w piwie i miodzie tak wyborne napoje. Od XII w. miód w Polsce był przedmiotem handlu, a nawet środkiem płatniczym – miodem płacono kary sądowe. O Polsce mówiono dawniej, że jest krainą mlekiem i miodem płynącą (za: Zdrowie z ula, Barbara Krzyszkowska). We wcześniejszym okresie pszczelarstwem przeważnie zajmowali się wiejscy bezrobotni i małorolni. Często też pszczelarstwem trudnili się ci, którzy chcieli powiększyć budżet domowy. Takich na terenie Lubelszczyzny było wielu. W okolicach znajdowało się sporo pegeerów i spółdzielni rolniczych (tzw. kołchozów), nie brakowało więc kandydatów na pszczelarzy. Poza tym trzeba stwierdzić, że nowoczesne pszczelarstwo zawsze było opłacalne. Szczególny rozwój pszczelarstwa nastąpił w okresie reglamentacji cukru, tj. w okresie 1975-1985. I znów można mówić o jego ścisłych związkach z Lubelszczyzną, bo przecież cukrownie na tych terenach są liczne. Obecnie, mimo że pszczelarze nie otrzymują dotacji do cen cukru, zainteresowanie tą dziedziną rolnictwa na tym terenie nie maleje. Wielkie zainteresowanie budzi nie tylko wśród chcących dorobić do domowego budżetu, ale również wśród miłośników przyrody, wczesnych emerytów, a także młodych amatorów tego specyficznego produktu. Wielu decyduje się na pszczelarstwo ze względu na tradycję rodzinną, zachętę sąsiada czy chęć zdrowego stylu życia. Podobnie jak w całym kraju, również na Lubelszczyźnie obserwuje się wzrost zainteresowania nie tylko pszczelarstwem, ale i spożyciem miodu. Wiąże się to z modą na zdrową żywność i naturalne metody leczenia. Miód początkowo traktowany jedynie jako najskuteczniejsze lekarstwo na przeziębienia, coraz częściej bywa kupowany również na inne przypadłości – serca, nerek, skóry itp. Wzrasta zatem świadomość klientów na jego temat. Wśród stałych konsumentów nadwieprzańskiego miodu wielokwiatowego są również i tacy, którzy regularnie kupują miód nie tylko na lekarstwo i od święta, ale do codziennego spożycia (za: K. Radomski, 80 lat wśród pszczół, WODR, Opole 2000 oraz na podstawie wywiadu etnograficznego). Pasieka, w której wytwarza się nadwieprzański miód wielokwiatowy, zapoczątkowana była w 1932 r. przez dziadka obecnego pszczelarza. W tej chwili została znacznie rozbudowana (do 50 uli) i udoskonalona, w czym pomogło doświadczenie okolicznych pszczelarzy-sąsiadów. W pasiece tej nie tylko produkuje się miód, ale też na podstawie archiwalnych fotografii odtwarza wygląd dawnych barci i uli, dbając o podtrzymanie tradycji pszczelarstwa lubelskiego (na podstawie zaświadczenia z Muzeum Lubelskiego).