Miód malinowy
Miód malinowy
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2006-03-26
  • kategoria Miody
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

Konsystencja płynna w postaci patoki, kolor jasnożółty; krupiec o drobnych kryształach, barwa żółto-biała do białej.

Kształt:

Rozmiar:

Barwa:

Patoka o barwie jasno-żółtej; krupiec – barwa żółto-biała do białej.

Konsystencja:

Płynna lub w postaci krupca.

Smak:

Smak słodki, przyjemny; zapach delikatny, przypominający kwiat maliny.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Kto miód malinowy Trzy razy dziennie Po łyżeczce spożywa, Sędziwego wieku dożywa Malina znana jest od bardzo dawna – początkowo jako roślina dziko rosnąca, później ogrodowa, a od mniej więcej 40 lat uprawna stanowiąca plantacje towarowe. W Polsce uprawia się maliny na znacznym obszarze, z czego większość na Lubelszczyźnie. Malina to krzew z rodziny różowatych dochodzący do 2 m wysokości. Obecnie spotyka się odmiany kwitnące i owocujące na pędach dwuletnich, oraz tzw. maliny jesienne owocujące na pędach jednorocznych. Te pierwsze występują jako byliny uprawne i dziko rosnące w lasach, porębach i nieużytkach. Do drugiej grupy należą tylko odmiany uprawne. Wszystkie odmiany malin są bardzo atrakcyjne dla pszczół. Dostarczają im obfitego pożytku nektarowego i pyłkowego. Koncentracja cukru w nektarze waha się w granicach 30-50%. Wydajność miodowa z jednego hektara plantacji może sięgnąć nawet 150 kg. Kwiaty maliny są bardzo intensywnie oblatywane przez pszczoły. Do zebrania miodu towarowego potrzebne jest duże zagęszczenie plantacji. Atrakcyjność malin polega przede wszystkim na tym, że dają wziątek niemal co roku. Maliny kwitną stosunkowo długo – od końca maja do zbioru owoców mijają ok. 4 tygodnie. Należą one do roślin mało zawodnych, jeśli chodzi o nektarowanie, nawet przy niezbyt sprzyjającej pogodzie. Plantacje malin oblatywane są przez pszczoły przez cały dzień, od świtu do zmroku. Lubelszczyzna stanowi zagłębie w uprawie maliny, ze względu na urodzajne gleby lessowe, na których roślina dobrze rośnie i daje obfite plony. Maliny ogrodowe na większą skalę zaczęto uprawiać na tym terenie pod koniec lat 70. ubiegłego wieku. Lubelszczyzna jest rejonem, w którym zlokalizowanych jest najwięcej ich plantacji, jest potentatem w produkcji nie tylko owoców, ale i miodu malinowego. Do zebrania miodu malinowego niezbędne są duże połacie maliniaków leśnych lub upraw polowych malin w zasięgu lotu pszczół, czyli w promieniu do 2 km. Szczególnie duże zagęszczenie plantacji można spotkać na zachód i na południe od Lublina, tam też pozyskiwany jest miód malinowy. W Pszczelarstwie nr 6/1971 s. 6 czytamy: Nektar malinowy – bezbarwny, o silnej i bardzo miłej woni, powoduje, że miód malinowy, szczególnie leśny odznacza się przyjemnym charakterystycznym zapachem i zaliczany jest do najlepszych miodów handlowych. Jednogatunkowy czysty miód malinowy po skrystalizowaniu jest biały. W miodach wielokwiatowych najmniejszą jego domieszkę łatwo wykryć właśnie po bardzo specyficznym aromacie. Miód malinowy posiada działanie napotne i przeciwgorączkowe. Ma zastosowanie profilaktyczne i prewencyjne w schorzeniach miażdżycowych. Stosuje się go w przeziębieniach oraz schorzeniach górnych dróg oddechowych. Ma również zastosowanie w nieżycie żołądka i jelit i jest wskazany przy leczeniu tych organów. Wzmacnia układ odpornościowy, odżywia i regeneruje organizm, wspomaga pracę serca. Ze względu na delikatność i łagodność może być szczególnie polecany dla dzieci. Doskonale nadaje się do sporządzania napojów orzeźwiających i słodzenia. Jest miodem oryginalnym i stosunkowo rzadko spotykanym.