Miód Pitny Dwójniak
Miód Pitny Dwójniak
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2005-10-04
  • kategoria Napoje
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

Klarowny napój fermentowany z brzeczki miodowej.

Kształt:

Opakowania jednostkowe - gąsiorki, kamionki, beczułki.

Rozmiar:

Opakowania różnej pojemności – od 100 ml do kilku litrów.

Barwa:

Od złocistej do ciemnobursztynowej.

Konsystencja:

Produkt płynny.

Smak:

Smak wyjątkowy, a zapach przyjemny, miodowy.

Dodatkowe Informacje:

Zróżnicowana zawartość alkoholu i cukru dla różnych typów miodów pitnych stanowi o ich specyficznych cechach organoleptycznych.

Tradycja:

Produkcja miodów pitnych w Polsce charakteryzuje się ponad tysiącletnią tradycją, co pozwoliło na wytworzenie dużej ich różnorodności. Historia produkcji miodów pitnych sięga początków państwowości polskiej. W zapisach hiszpańskiego dyplomaty, kupca i podróżnika Ibrahima Ibn Jakuba z roku 966 odnotowano, że „w kraju Mieszka I, obok żywności, mięsa, ziemi ornej obfituje miód, a słowińskie wina i upajające napoje zwą się miodami”. Gall Anonim w swoich Kronikach opisując dzieje Polski na przełomie XI i XII wieku, wspomina o produkcji miodów pitnych. Materiały źródłowe opisujące tradycje kulinarne siedemnasto- i osiemnastowiecznej Polski wyróżniają już poszczególne rodzaje miodów pitnych. W zależności od metody produkcji, miody dzielono na: „półtoraki”, „dwójniaki”, „trójniaki” i „czwórniaki”. Każda z nich odnosi się do innego typu miodu pitnego - produkowanego z innych proporcji miodu i wody lub soku oraz o różnych okresach leżakowania. W książce Romualda Wróblewskiego pt. „Miodosytnictwo – rozprawa o miodach pitnych i dawnej gościnności” została omówiona tematyka tradycji produkcji miodów pitnych przy okazji opisywania zarazem polskiej gościnności. Autor przy chronologicznym opisie rozwoju miodosytnictwa w Polsce podaje wiele ciekawostek związanych z gościnnością i obyczajami Polaków. Tradycyjnymi miodami pitnymi raczono się przy najróżniejszych okazjach, niezależnie czy to były uroczystości państwowe, czy uroczystości rodzinne lub towarzyskie, czy sejmiki szlacheckie, czy też transakcje handlowe. Autor ubarwia swoja książkę oryginalnymi cytatami z literatury, pieśni biesiadnych, pochwalnych i krytykujących nadmierne opilstwo i niestosowne zachowanie. Przykładem może tu być fragment wiersza polskiego poety Tomasza Zana , mówiący o specjalnej mocy miodów pitnych: „Nikt się po ziemi od miodu nie toczy Miód tylko lepszej dodaje miny Najeża wąsa, stroi czupryny, Moc leje w piersi, odwagę w oczy.” Nazwa dwójniak odnosi się zatem bezpośrednio do historycznie ustalonego składu i sposobu produkcji miodu pitnego – jest sama w sobie specyficzna. Zgodnie z tradycyjną staropolską recepturą charakter produktu wymaga przestrzegania określonego okresu leżakowania i dojrzewania. W przypadku Staropolskiego Miodu Pitnego Dwójniaka okres ten wynosi przynamniej 1,5 roku. Tradycyjny podział miodów pitnych na „półtoraki”, „dwójniaki”, „trójniaki” i „czwórniaki” istnieje w Polsce od wieków i przetrwał w świadomości konsumentów do dziś dnia. Po zakończeniu II wojny światowej zostały podjęte próby prawnego uregulowania tradycyjnego podziału miodów pitnych na cztery kategorie. Ostatecznie podział ten został wprowadzony do polskiego porządku prawnego w roku 1948 ustawą o produkcji win, moszczów winnych i miodów pitnych oraz o obrocie tymi produktami (Dz. U. 1948, nr 58, poz. 462). Zgodnie z art. 15 ust. 3 tejże ustawy dwójniakiem może być nazwany tylko miód pitny, wyprodukowany z jednej części objętościowej miodu naturalnego i jednej części wody. Tradycyjna terminologia została także potwierdzona w obowiązującym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 grudnia 2004 roku w sprawie szczególnych rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych dla tych napojów (Dz. U. 2004, nr 272, poz. 2696), będącym aktem wykonawczym do ustawy z dnia 22 stycznia 2004 roku o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. 2004, nr 34, poz. 292 z późniejszymi zmianami).