Boczek nadwieprzański
Boczek nadwieprzański
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-02-18
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

W cieńszym końcu pętelka do zawieszania długości 10-12 cm. Etykieta przytwierdzona do pętelki w sposób trwały. Powierzchnia gładka, czysta bez strzępów i zacięć. Wierzch boczku może być częściowo lub całkowicie pokryty skórą, albo bez skóry.

Kształt:

Kształt boczku zbliżony do prostokąta.

Rozmiar:

Wielkość Zalecana długość 20-40 cm, szerokość naturalna boczku lub połowa naturalnej szerokości, grubość powyżej 2 cm.

Barwa:

Barwa powierzchni niejednolita, skóry – jasnobrązowa z odcieniem pomarańczowym, mięsa – różowa do ciemnoróżowej, tłuszczu – szarokremowa. Barwa mięsa różowa, tłuszczu – biała, dopuszczalny odcień różowy.

Konsystencja:

Konsystencja miękka. Związanie dobre. Plasterki grubości 3 mm nie powinny się rozpadać na poszczególne włókna.

Smak:

Smak i zapach charakterystyczny dla boczku peklowanego, wędzonego i gotowanego. Smak w miarę słony. Wędzenie wyczuwalne.

Dodatkowe Informacje:

Wędzonka gotowana, w naturalnym układzie tkanek charakterystycznych dla tego asortymentu otrzymana z boczku wieprzowego bez żeberek, peklowanego i lekko wędzonego.

Tradycja:

W 1544 roku król Zygmunt August założył miasto i nazwał je Baranowem. Mieszczanie zajmowali się rzemiosłem, handlem i rolnictwem. W 1582 roku zorganizowane zostało rzemiosło cechowe, które zrzeszało 34 rzemieślników, w tym 12 rzeźników i 22 wędliniarzy. Wyróżnikiem miejskości Baranowa były targi i jarmarki, które odbywały się 3 razy w tygodniu, a podczas których m.in. sprzedawano trzodę chlewną. Główne zajęcie mieszczan stanowiło rolnictwo, około połowa mieszkańców zajmowała się hodowlą tuczników. W 1948 roku powstał nowy twór spółdzielczości – gminna spółdzielnia. To tu właśnie zrzeszyli się szynkarze i rzeźnicy, a rolnicy mogli sprzedać hodowane przez siebie zwierzęta. W masarni spółdzielni zaczęto produkować różne wędliny, jedną z nich był boczek nadwieprzański. Receptura boczku oparta jest od początku na dobrej jakości surowca, pochodzącego z własnego chowu świń lub z miejscowego skupu. Cały proces wytwarzania boczku nadwieprzańskiego w Baranowie oparty jest na tradycyjnej metodzie, z zachowaniem wszystkich etapów produkcji, od lat niepodlegających zmianom. Przygotowuje się boczki bez żeberek przykrojone do kształtu zbliżonego do prostokąta. Boczki naciera się ze wszystkich stron solą i saletrą, a następnie układa stroną skórną do dołu. Po 24 godzinach boczki zalewa się solanką, w której leżą 7-10 dni. Następnie oczyszcza się je i przecina wzdłuż przez środek na kawałki o długości 20-40 cm i szerokości 8-14 cm, po czym rozwiesza się je na pętelkach do ocieknięcia. Wędzi się je ciepłym dymem do uzyskania jasnobrązowej barwy skóry. Boczki wkłada się do wrzącej wody i gotuje w temp. 75-80°C przez godzinę. Ugotowane boczki rozkłada się na stołach i studzi. Na koniec oczyszcza się je z wytopionego tłuszczu. Cały skład surowcowy i niezmienna metoda produkcji pozwalają na uzyskanie soczystego boczku zawsze o tym samym smaku, zapachu, wyglądzie i jakości. Na rynku w Baranowie mieściła się restauracja – Nadwieprzanka. Restauracja serwowała m.in. dania i wędliny pochodzące z miejscowej masarni, w tym boczek. Był on podawany zarówno na ciepło, jak i na zimno. Dobrą sławą cieszyła się jajecznica smażona na tej właśnie wędlinie. Od nazwy restauracji zaczęto nazywać tutejszy boczek – boczkiem nadwieprzańskim. Boczek nadwieprzański jest produkowany w oparciu o stare receptury przekazywane z pokolenia na pokolenie. Charakteryzuje się specyficznym delikatnym smakiem, choć nie zawiera wyszukanych przypraw. Z tych względów produkt ten jest zdrowy, wyjątkowy i niepowtarzalny w smaku.