Baleron nadwieprzański
Baleron nadwieprzański
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2008-02-18
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. lubelskie

Wygląd:

Baleron w osłonkach naturalnych; kątnicach, pęcherzach, obciągnięty siatką kurczliwą; osłonka przewiązana raz wzdłuż i kilkakrotnie w poprzek; bez osłonki – niesznurowany z pętelką do zawieszania.

Kształt:

Wędzonka w osłonkach naturalnych i bez osłonki – w kształcie nieforemnego walca, w osłonkach sztucznych – kształt prosty.

Rozmiar:

Zalecana długość do 30 cm, średnica do 12 cm.

Barwa:

Barwa powierzchni od jasno- do ciemnobrązowej z odcieniem czerwonym, z prześwitami tłuszczu i mięsa pod osłonką. Barwa mięsa różowa do ciemnoróżowej, tłuszczu – biała z ewentualnym odcieniem różowym; dopuszczalny odcień różowy opalizujący mięsa.

Konsystencja:

Konsystencja mięśni dość ścisła, tłuszczu miękka; plastry grubości 3 mm nie powinny się rozpadać; mięso może lekko oddzielać się od tłuszczu.

Smak:

Charakterystyczne dla wędzonek z mięsa peklowanego, wędzonego i gotowanego; smak w miarę słony z lekkim wyczuciem wędzenia; produkt soczysty.

Dodatkowe Informacje:

Wędzonka otrzymana z peklowanych karczków wieprzowych bez kości, wędzona, gotowana, półtrwała.

Tradycja:

Historię Baranowa rozpoczyna rok 1544. Dnia 18 marca 1544 roku król Zygmunt August zezwolił na założenie tego miasta. Głównymi zajęciami mieszczan było rzemiosło, handel i rolnictwo. Uprawiano większość rzemiosł tradycyjnych. W 1582 roku było tu ogółem 34 rzemieślników. Największą grupę zawodową stanowili rolnicy. Podstawowym atrybutem miejskości Baranowa były targi i jarmarki. W 1553 roku król Zygmunt August udzielił miastu przywileju na targ tygodniowy w poniedziałek oraz trzy jarmarki. Wielokrotnie podkreśla się wagę istnienia jarmarków i targów jako elementu wybitnie pobudzającego rozwój gospodarczy miast. W tym okresie miasto rzeczywiście pełniło rolę ośrodka rzemieślniczo-handlowego dóbr baranowskich. W ich skład wchodziły m.in. wsie otaczające tę miejscowość. W 1626 roku działalność prowadziło na tym terenie 2 kowali, 2 krawców, 4 piekarzy, 4 szewców i 3 rzeźników. Tragicznym wydarzeniem dla Baranowa był pożar, który nawiedził miasto w 1695 roku. Był to duży cios dla mieszkańców, hamujący rozwój tego miejsca. Chcąc pomóc miastu i mieszkańcom, ówczesny panujący zezwolił jeszcze na dwa jarmarki, na których sprzedawano m.in. trzodę chlewną. W 1861 roku miasto zajmowało 61 włók 8 mórg gruntu. W Baranowie nadal głównym zajęciem mieszczan pozostało rolnictwo. Oraniem roli i hodowlą tuczników zajmowała się około połowa mieszkańców. W 1870 roku Baranów zmieniono na osadę miejską i nadal odgrywał on rolę lokalnego ośrodka rzemieślniczo-handlowego obsługującego okoliczne wsie. Od początku XIX wieku w mieście prosperowały drobne zakłady produkcyjne i przemysłowe, w tym masarnia i tartak parowy, a także liczne karczmy. W roku 1948 na terenie Baranowa powstała gminna spółdzielnia. Miała ona na celu zrzeszenie istniejących już szynkarzy i rzeźników, a także współpracę z rolnikami. Powoli rozwijała się produkcja w masarni gminnej spółdzielni i wyrób tradycyjnych wędlin. Jedną z nich był baleron nadwieprzański, który produkowano od 1964 roku na podstawie receptury własnej opracowanej przez kierownictwo oraz załogę masarni gminnej spółdzielni. Nazwa baleron nadwieprzański funkcjonuje od roku 1972. Nazwa ta pochodzi od nazwy restauracji Nadwieprzanka w Baranowie, która również była własnością spółdzielni, w której baleron stanowił jedną z wędlin śniadaniowych. Nadmienić trzeba, iż kierownikiem masarni w Baranowie jest osoba, której ojciec, dziadek i pradziadek również pełnili bardzo ważne funkcje w masarni spółdzielni od momentu jej powstania i mieli znaczny wpływ na produkcję wędlin tradycyjnych, które przetrwały do teraz.