Wędzonka z beczki
Wędzonka z beczki
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2016-01-19
  • kategoria Produkty mięsne
  • województwo woj. łódzkie

Wygląd:

Produkt otrzymany z mięśni szynki (górnej zrazowej), sznurowany, peklowany, wędzony, parzony.

Kształt:

Nieregularny, spłaszczony owal.

Rozmiar:

W zależności od użytych mięśni. Waga od 0,8 kg do 2 kg, średnica od 8 cm do 15 cm.

Barwa:

Zewnętrzna od brązowej do ciemnobrązowej. Na przekroju mięso o barwie od jasnoróżowej do czerwonej, tłuszcz od białej do kremowej. Na przekroju dopuszcza się szarozielone pojedyncze fragmenty nieprzepeklowanego mięsa.

Konsystencja:

Dość ścisła, soczysta, krucha.

Smak:

Wyrazisty, wyczuwalny posmak i zapach wędzenia oraz użytych przypraw (ziela angielskiego oraz liścia laurowego).

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Gmina Rzgów położona jest w środkowej części województwa łódzkiego. Około 70% jej terenu stanowią użytki rolne. W strukturze upraw przeważają zboża, ponadto uprawiane są ziemniaki i warzywa gruntowe. Ze względu na słabą jakość gleby na tym terenie mieszkańcy głównie zajmują się hodowlą bydła oraz trzody chlewnej. Dzięki hodowli trzody chlewnej rozwinęło się wędliniarstwo, które na tym obszarze posiada długoletnią tradycję. Jedną z charakterystycznych wędlin przygotowywanych jest wędzonka z beczki. Surowce mięsne do jej produkcji pochodzą z tuczników hodowanych w gminie Rzgów i z okolicznych miejscowości. Odpowiednio wykrojony mięsień szynki umieszczany jest w tzw. „ladze”, czyli zalewie z dodatkiem ziela angielskiego, pieprzu i liścia laurowego. Mięso poddawane jest peklowaniu i leży w zalewie do 8 dni. „Po tym czasie mięso sznurowano (pod sznurek wkładano liść laurowy) i zostawiano je na krótko, aby ociekło” (Wywiad przeprowadzony z mieszkańcami gminy Rzgów). Liść laurowy w czasie wędzenia nadaje wędzonce wyjątkowego aromatu. Do wędzenia wykorzystywane jest wyłącznie drzewo olchowe i bukowe, które nadaje wędzonce charakterystyczną barwę oraz smak. Wędzonka z beczki, podobnie jak inne wędzonki, od początku była wytwarzana w związku ze świętami Wielkiej Nocy, Bożego Narodzenia czy ważnymi uroczystościami rodzinnymi, takimi jak wesele. Dopiero po kilku latach zaczęła być spożywana na co dzień.