KRAJOWE UZUPEŁNIAJĄCE PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE

Podstawa prawna:

a) przepisy krajowe:

– ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.)

wersja ustawy obowiązująca na 2012 r.

– rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, z późn. zm.)

wersja rozporządzenia obowiązująca na 2009 r.

zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2010 r.

zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2011 r.

zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2012 r.

b) przepisy wspólnotowe:

rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.1.2009, str. 16, z późn. zm.)

Polska, korzystając z możliwości przewidzianej dla nowych państw członkowskich w prawie wspólnotowym, oprócz jednolitej płatności obszarowej, stosuje również krajowe uzupełniające płatności bezpośrednie (z ang. CNDP – Complementary National Direct Payments).

Zgodnie z art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, nowe państwo członkowskie (inne niż Bułgaria i Rumunia) może uzupełnić płatności unijne pomocą krajową o nie więcej niż 30% poziomu płatności stosowanego w UE-15 na dzień 30 kwietnia 2004 r. Od 2010 r. łączna wysokość środków finansowych przeznaczonych na płatności bezpośrednie w Polsce wynosi 100% poziomu płatności stosowanego w UE-15, a w kolejnych latach zmienia się jedynie struktura płatności (stopniowo rośnie udział płatności finansowanych z budżetu unijnego). W 2012 r. 90% środków przeznaczonych na wsparcie bezpośrednie w Polsce będzie pochodzić z budżetu unijnego, natomiast pozostała część (10%) będzie finansowana z budżetu krajowego. Mimo że stosowanie wsparcia krajowego nie jest obowiązkowe, dotychczas Polska stosuje tę formę pomocy na najwyższym, dopuszczonym Traktatem Akcesyjnym, poziomie.

Krajowe płatności uzupełniające mogą być wypłacane do momentu osiągnięcia (zgodnie z zasadą stopniowego dochodzenia do pełnego poziomu płatności) 100% poziomu płatności stosowanego w UE-15. Dla Polski oznacza to, że 2012 r. jest ostatnim rokiem stosowania krajowych płatności uzupełniających.

Akredytowaną agencją płatniczą realizującą zadania w zakresie płatności bezpośrednich, w tym płatności uzupełniających, jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Płatność uzupełniająca przysługuje rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożył wniosek o przyznanie tej płatności oraz spełnia pozostałe warunki przyznania danej płatności uzupełniającej.