KRAJOWE UZUPEŁNIAJĄCE PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNIE

Podstawa prawna

a) przepisy krajowe:

– ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, Nr 214, poz. 1349, z 2009 r. Nr 20, poz. 105 i z 2010 r. Nr 36, poz. 197),
wersja ustawy obowiązująca na 2009 r.,
zmiany w ustawie obowiązujące od 2010 r.

– rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 i z 2010 r. Nr 39, poz. 217),
wersja rozporządzenia obowiązująca na 2009 r.,
zmiany w rozporządzeniu obowiązujące od 2010 r.

b) przepisy wspólnotowe:

rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.1.2009, str. 16).

Polska, korzystając z możliwości przewidzianej dla nowych państw członkowskich w prawie wspólnotowym, oprócz Jednolitej Płatności Obszarowej, stosuje również krajowe płatności uzupełniające (z ang. CNDP - Complementary National Direct Payments).

Zgodnie z art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 płatności wspólnotowe mogą zostać uzupełnione przez państwo członkowskie o nie więcej niż 30% poziomu płatności stosowanych w UE-15 na dzień 30 kwietnia 2004 r. Oznacza to, iż maksymalna łączna wysokość środków finansowych (SAPS + CNDP) przeznaczonych na płatności bezpośrednie w Polsce w 2010 r. może wynieść 100 % (70 % + 30 %) poziomu płatności stosowanych na dzień 30 kwietnia 2004 r. w krajach UE – 15. Ponadto, pomimo że stosowanie wyżej opisanego wsparcia krajowego w maksymalnej wysokości nie jest obowiązkowe dla państw członkowskich, dotychczas Polska stosuje tę formę pomocy na najwyższym, dopuszczonym Traktatem Akcesyjnym, poziomie.

Krajowe płatności uzupełniające mogą być wypłacane do czasu osiągnięcia, przez Polskę (zgodnie z zasadą stopniowego dochodzenia do pełnego poziomu dopłat) poziomu 100 % płatności stosowanych w UE – 15 na dzień 30 kwietnia 2004 r., tj. do końca 2012 roku.

Akredytowaną agencją płatniczą realizującą zadania i kompetencje w zakresie płatności bezpośrednich, w tym w zakresie obszarowych płatności uzupełniających, jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Obszarowe płatności uzupełniające przysługują rolnikom, którzy w danym roku spełniają warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej i złożyli wniosek o przyznanie tej płatności.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa realizuje następujące rodzaje obszarowych płatności uzupełniających: uzupełniającą płatność podstawową (sektor 1), płatność do chmieluw formie niezwiązanej z produkcją, oraz płatność do roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. Płatność zwierzęca).

Oprócz ww. płatności w Polsce stosowane są również krajowe płatności uzupełniające do:
tytoniu– w formie niezwiązanej z produkcją, oraz
skrobi ziemniaczanej – zarówno w formie związanej, jak i niezwiązanej produkcją.
Płatności te są realizowane przez Agencję Rynku Rolnego.