Węgorz wędzony po kaszubsku
Węgorz wędzony po kaszubsku
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2006-06-30
  • kategoria Produkty rybołówstwa
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Cała ryba, po uwędzeniu skórka węgorza jest złotawa

Kształt:

Cała ryba

Rozmiar:

Barwa:

W przekroju mięso wędzonego węgorza jest białe

Konsystencja:

Smak:

Przyjemny, pachnący dymem i wędzonką

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Według Kuchni Pomorskiej za najbardziej specyficzną, znaną cechę kuchni kaszubsko-pomorskiej i gdańskiej uważa się powszechnie bogactwo ryb i potraw rybnych. Są to zarówno ryby morskie, jak i słodkowodne, które żyją w kaszubskich czy kociewskich jeziorach. O rybach i potrawach z ryb mówi wiele ludowych opowieści, legend i gawęd. Tradycja łowienia ryb zachowała się również w kaszubskich strojach rybackich i w tańcach rybackich. Stroje były używane w dwóch wersjach: rybackiej roboczej i rybackiej wyjściowej. Węgorz wędzonyWęgorz wędzony po kaszubsku jest potrawą przyrządzaną na Kaszubach, a metoda jego wędzenia przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Jak podaje Błaszkowski w Tradycyjnej ludowej kulturze materialnej Kaszub każdemu gospodarzowi, którego ziemia graniczyła z wodami, przysługiwało prawo łowienia ryb na własne potrzeby. Rybołówstwem zajmowali się wszyscy Kaszubi. Stosowali oni różne metody łowienia przy użyciu wielu przyrządów, dobieranych w zależności od rodzaju wód, gatunku ryb, pór roku, a nawet pór dnia. Dokumenty pisane i przekazy ustne mówią o wielkiej obfitości ryb w kaszubskich jeziorach i rzekach. Węgorze pochodzą z jezior Raduńskich i są w nich poławiane od wieków. Węgorze mają w nich dobre warunki do rozwoju, ponieważ przez jeziora te przepływa rzeka Radunia, a ich wody są czyste. Dawniej na wsi wędziło się różne produkty w beczkach. Obecnie również stosuje się beczkę lub wędzarnię ustawioną na podwórzu. Jak pisze Błaszkowski we wspomnianej wcześniej książce Tradycyjna ludowa kultura materialna Kaszub, kaszubska zagroda chłopska charakteryzowała się luźną zabudową. Osobno usytuowany był budynek mieszkalny, czyli chata kaszubska, oddzielnie stodoła, chlew, piwnice przyzagrodowe i duże piece chlebowe. Piece te były wspomnieniem budowli łaziebnych, występujących w dawnych kulturach zachodniej Azji i dziś jeszcze spotykanych u ludów bałtyckich i słowiańskich. Kaszubski piec chlebowy z kamienia i gliny spełniał wiele funkcji, ponieważ poza wypiekiem chleba, suszeniem ziarna, owoców i mięsa, suszono w nim również ryby, grzyby, słomę lnianą oraz drewno na podpałkę. Niegdyś nawet brano w nich kąpiele parowe w celach leczniczych. Drewno stosowane do wędzenia nadaje rybie charakterystyczny smak.