Szczupak z Jezior Raduńskich
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2011-08-25
  • kategoria Produkty rybołówstwa
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Ciało wydłużone, z boków nieco spłaszczone, pokryte drobnymi łuskami zachodzącymi na pokrywy skrzelowe. Linia boczna bardzo wyraźna, przebiegająca bez załamań od ogona do pokryw skrzelowych. Płetwa ogonowa duża i symetryczna, głęboko wycięta. Głowa wielka, wydłużona, z dużą paszczą, spłaszczoną poziomo. Uzbrojona w liczne ostre zęby zakrzywione do tyłu.

Kształt:

Mięso na przekroju białe, ścisłe, chude.

Rozmiar:

Ryba wielkości powyżej 0,5 m o wadze około 2 kg.

Barwa:

Młode szczupaki koloru jasnozielonego lub srebrzystego z charakterystycznymi ciemnymi plamami na bokach. Starsze o ciemnozielonym grzbiecie i bokami z nakrapianymi żółtymi plamami, brzuch biały. Na przekroju mięso białe.

Konsystencja:

Stała, zwarta.

Smak:

Po usmażeniu ryby i zalaniu zalewą wyczuwalny zapach octu, przypraw i cebuli. Smak słodko-kwaśny, delikatny.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Ryby były i są jednym z podstawowych produktów żywnościowych Kaszubów. Sprzyjające warunki naturalne tj. duża ilość wód, jezior, stawów, rzek, bliskość morza przyczyniły się do rozwoju rybołówstwa. Ryby przyrządzano na wiele sposobów: gotowano, pieczono, wekowano, przypiekano na ognisku, zaprawiano w zalewie octowej, wędzono. Dla mieszkańców Pojezierza stanowiły zarówno pożywienie codzienne jak i świąteczne. Z najbardziej popularnych płotek i okoni przyrządzano zupę rybną, zaś droższą i smaczniejszą sielawę wędzono i przechowywano w „kulach” (piwnicach-ziemiankach). Z cenniejszych okazów, a należały do nich szczupaki, okonie, miętusy, przygotowywano potrawy świąteczne np. na Boże Narodzenie. Szczupaka spożywano pod każdą postacią, np. smażonego, pieczonego, zalewano galaretą i zalewą octową i używano różnych przypraw: pieprzu, soli, liści laurowych i kopru. Częstym sposobem było i jest nadal konserwowanie tego przysmaku w słojach weka. Ze względu na walory smakowe najlepsze do zalewy były okazy średnie, większe były przetwarzane na kotlety i klopsiki. Głowa szczupaka nadawała się do zupy rybnej. Z pozyskiwaniem ryb wiąże się, zachowany w pamięci starszych mieszkańców regionu, ciekawy zwyczaj praktykowany przez dzieci „chodzenia na kulajkę”, czyli podbierania ryb z niewodu. Obecnie wraca się do tradycyjnych receptur przyrządzania szczupaka szczególnie w gospodarstwach agroturystycznych.