Pierogi z kaszą gryczaną
Pierogi z kaszą gryczaną
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2007-08-29
  • kategoria Gotowe dania i potrawy
  • województwo woj. pomorskie

Wygląd:

Pierogi o białej gładkiej skórce, wewnątrz beżowo-brązowe; nadzienie z widocznymi ziarenkami kaszy.

Kształt:

Półokrągły z falbanką.

Rozmiar:

Średnica półokręgu – 5cm; wielkość falbanki – 1 cm.

Barwa:

Na zewnątrz biała; nadzienie beżowo-brązowe z widocznymi ziarenkami kaszy.

Konsystencja:

Konsystencja stała, ciasto delikatne, nadzienie kremowe z wyczuwalnymi ziarenkami kaszy.

Smak:

Typowy dla pierogów z mięsem i kaszą gryczaną – nadzienie lekko słone, smak wzbogaca dodatek cebuli.

Dodatkowe Informacje:

Tradycja:

Pierogi to jedna z tych potraw, która wywodząc się przypuszczalnie z dawnej kuchni słowiańskiej, ludowej – zdobyła ogromną i trwałą popularność w kuchni polskiej, zarówno wiejskiej, jak i miejskiej (M. Lemnis, H. Vitry, 1979 rok). Panujące powszechnie przekonanie – zarówno wśród Polaków, jak i cudzoziemców – że pierogi to typowe danie kuchni staropolskiej, nie jest to do końca prawdą. Ojczyzną pierogów są bowiem Chiny. Do Europy, konkretnie do Włoch, zostały przywiezione przez Marco Polo. Do Polski chiński pomysł – głównie gotowania, rzadziej pieczenia lub smażenia kawałków ciasta makaronowego, napełnionego najrozmaitszymi farszami – dotarł w XIII wieku dzięki biskupowi Jackowi Odrowążowi, który zachwycił się smakiem pierogów podczas pobytu w Kijowie. Do dziś w Chinach panuje zwyczaj witania Nowego Roku talerzem pierogów (Jiao ze). Te ze słodkim nadzieniem przynoszą lekkie życie, a te z orzechami – obfity rok. Słowo „pierogi” zadomowiło się w polszczyźnie dopiero w XVII wieku. Według słownika Aleksandra Brücknera to jedyna u nas pozostałość z prasłowiańskiego słowa pir, oznaczającego biesiadę oraz bardziej specyficznie – nazwę ciasta obrzędowego, ponieważ dawniej pierogi pieczono tylko z okazji świąt. Każde święto miało swój różniący się nie tylko kształtem, ale i farszem pieróg. Receptura pierogów z kaszą gryczaną pochodzi z XIX wieku z terenu Bieszczad, na którym to zamieszkiwała rodzina przygotowująca tę potrawę do dzisiaj. Na pograniczu z Ukrainą we wsi Grąziowa rodzina ta prowadziła gospodarstwo rolne do 1947 roku. Wśród upraw znajdowała się gryka, co wiązało się z występującą na Podkarpaciu niską bonitacją gleb – IV, V klasy. Ziarna pszenicy mełło się na domowych żarnach, a grykę przerabiano w pobliskiej kaszarni. Mężczyźni w tamtych stronach zajmowali się kowalstwem i uprawiali myślistwo. W 1947 roku mieszkańcy zostali wysiedleni na Ziemie Zachodnie i osiedlili się w województwie gdańskim, obecnie pomorskim. Wielopokoleniowa rodzina przekazywała swe tradycje kolejnym jej członkom. Pierogi z kaszą gryczaną podawano na uroczystościach rodzinnych i w czasie świąt. Od lat są one specjalnością kulinarną osób wywodzących się z tamtych stron. Niegdyś pierogi przyrządzało starsze pokolenie, a teraz przygotowuje je młodsze, ponieważ są one niezwykle smaczne i zdrowe. Pierogi należą do potraw tanich, łatwych do przyrządzania, pożywnych i bardzo smacznych. Można je podawać bezpośrednio po ugotowaniu lub ostudzone przysmażyć. W obu wersjach są pyszne, dlatego też przyrządza się je w większej ilości, podając na obiad świeżo ugotowane, na kolację zaś odsmażane (M. Lemnis, H. Vitry, op. cit.). Pierogi można podawać na różne okazje, są bardzo zdrowe, niedrogie i nie wywołują żadnych alergii. Można je serwować do czystych zup, czerwonego wytrawnego wina, piwa lub herbaty. Wyśmienicie smakują z przystawkami: zasmażaną kiszoną kapustą lub surówkami. Pierogi z kaszą gryczaną od początku do końca są wykonywane ręcznie według tradycyjnego przepisu z 1979 roku: Pierogi z kaszą gryczaną. Jest to autentycznie ludowa wersja pierogów, godna uwagi i bardzo smaczna. 1 szklankę kaszy gryczanej wypiec na sypko, dodać drobno posiekaną 1 cebulę usmażoną na rumiano w smalcu lub maśle (6 dkg tłuszczu), posolić i popieprzyć do smaku. Do nadzienia można dodać 10 dkg przetartego przez druciane sitko białego sera. Pierogi z kaszą gryczaną podaje się polane masłem lub słoniną ze skwarkami oraz kwaśną śmietaną (M. Lemnis, H. Vitry, op. cit.).