Chleb prądnicki
Chleb prądnicki
Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych
  • w dniu 2005-10-10
  • kategoria Wyroby piekarnicze i cukiernicze
  • województwo woj. małopolskie

Wygląd:

Owalny, względnie okrągły, skórka posiada cienką warstwę otrąb żytnich. W przekroju barwa jasna, porowatość równomierna.

Kształt:

Zbliżony do owalu z łagodnie zmniejszającą się szerokością do tzw. „piętki”. Okrągły o handlowej średnicy około 500mm.

Rozmiar:

1. Chleb o wadze 4500g – okrągły: średnica około 500mm; owalny: długość około 650 mm, szerokość w środku bochenka 300-350mm, wysokość 120-150mm 2. Chleb o wadze około 14000g – długość około 1000mm, szerokość w środku bochenka 450-500mm, wysokość 120-150mm

Barwa:

Kolor skórki brązowy do ciemnobrązowego z częścią luźnej posypki otrębami żytnimi, której intensywność na przekroju bochenka maleje w kierunku miękiszu

Konsystencja:

Porowatość średnia do dość równomiernej. Miękisz przy lekkim nacisku powinien wrócić do stanu pierwotnego bez uszkodzenia struktury. Grubość skórki około 6mm.

Smak:

Smak właściwy – charakterystyczny dla tego rodzaju chleba. Zapach charakterystyczny dla chleba produkowanego na kwasie żytnim.

Dodatkowe Informacje:

Surowce o wysokiej jakości, szczególnie w odniesieniu do mąk.

Tradycja:

Chleb prądnicki został odtworzony na podstawie wzmianek w literaturze, informacji z Muzeum Chleba w Radzionkowie oraz rozmów przeprowadzonych z mieszkańcami Prądnika – dzisiejszej dzielnicy miasta Krakowa. Powyższe informacje oraz wysokie kwalifikacje piekarzy krakowskich, a także wykorzystanie dobrych mąk z małopolski (gmina Michałowice) pomogły uzyskać chleb o niepowtarzalnych walorach smakowych. O dobrze wypieczonych bochenkach można powiedzieć, że im chleb czerstwiejszy, tym lepszy (utrzymuje świeżość przez kilka tygodni). Tradycja wypieku chleba prądnickiego sięga XV w., kiedy to biskup Wojciech Jastrzębiec w 1421 r. nadał część gruntów w Prądniku Białym swemu kucharzowi, zobowiązując go jednocześnie do dostarczania chleba na stół biskupi. Z tego czasu biorą się początki sławnego (także w Warszawie) chleba prądnickiego. Legenda głosi, że pierwszy upieczony po żniwach bochenek chleba wójt krakowski zanosił królowi na Wawel, a burmistrz krakowski co roku na św. Jana zawoził go królowi Stanisławowi Augustowi do Warszawy. Warto też wspomnieć, mówiąc o tradycji, iż tylko piekarze wspólnie z rzeźnikami i szewcami zostali wymienieni w dokumencie lokacji Miasta Krakowa z roku 1257 wydanym przez księcia Bolesława Wstydliwego (patrz AKT LOKACJI m. Krakowa – Muzeum Historyczne m. Krakowa). Zezwolił on tym branżom (jeszcze nie rzemieślnikom, cechy rzemieślnicze powstały kilkanaście lat później) na pobudowanie na krakowskim rynku kramów, które umożliwiały piekarzom sprzedaż pieczywa.